Φόροι και χαράτσια «ακυρώνουν» το εγχείρημα του αποπληθωρισμού. Παρά την κρίση οι τιμές δεν πέφτουν όσο οι μισθοί, αντιθέτως σε πολλές και βασικές δαπάνες διαβίωσης εκτοξεύτηκαν στα ύψη.
Αυτό που προκύπτει από την δημοσίευση του οικονομικού δολοφόνου, είναι ότι, η δράση των συγκεντρωτικών οικονομικών συμφερόντων, όπου εδρεύουν, κυρίως βέβαια στις ΗΠΑ, αναπτύσσουν δυναμικές παρεμβάσεις, σε όποιες χώρες υπάρχει οικονομικό αντικείμενο, για να το προσαρτήσουν.
Εδώ: http://www.enet.gr/?i=news.el.oikonomia&id=281545 . Η δυναμική όμως αυτή, είναι προέκταση της εντελώς φυσικής διελκυστίνδας μεταξύ των ειδών στην φύση γενικά, σε όλες τις μορφές της ζωής.
Το ανάπτυγμα ένθερμα αξίζει να διαβαστεί 3 φορές, γιατί προβάλλει, το με ποιους τρόπους δρα ο μεγάλος και με ποιους τρόπους παραλείπει ο μικρός την προστασία του δικού του σπιτιού, η απλά αδυνατεί να προφυλαχτεί επειδή ο μεγάλος έχει προχωρήσει πάρα πολύ ποιο μπροστά από αυτόν, σε επαγγελματισμό και ανάπτυξη μεθόδων και τεχνολογίας παρεμβάσεων.
Βέβαια, υπάρχουν υποστηριχτικές απόψεις εκ μέρους τους, με ένα συλλογισμό, ότι, οι κυβερνήσεις των μικρών λαών, είναι ανάξιοι να αξιοποιήσουν τον πλούτο που έχουν οι χώρες τους, έτσι που να ωφεληθούν οι λαοί των χωρών τους και αυτοί, για αυτό οι μεγάλοι, το κάνουν αξιοποιώντας το προηγημένο της οργάνωσής και των δικτύων τους, ναι μεν για να έχουν αυτοί το ανάλογο μέρος από την εκμετάλλευση, αλλά εν τέλει για το καλό της ανθρωπότητας, ακόμα και εφαρμόζοντας με την βία και πράξεις που είναι εγκλήματα κατά της ανθρώπινης ζωής και της ανθρωπότητας την δική τους διεύθυνση στις εκμεταλλεύσεις. Η άποψη, πως οι κυβερνήσεις των μικρών λαών είναι ανίκανες, ανεπαρκείς η ερασιτεχνικές έστω, δεν πέφτει και πολύ έξω από την πραγματικότητα και μάλιστα, δεν συγκρίνεται, ένας ογκώδης φορέας τραπεζικού κυκλώματος με συνέχειες 100νταετηρίδων, με μια ομάδα η κόμμα που συμμαζώνεται από ρομαντικούς ιδεολόγους κατ αρχήν και μεταγενέστερα με χαρακτηριστικά σπείρας αλληλοϋποστηριζόμενων προσώπων για νομή ορισμένου χρόνου εξουσίας 4ετία η 7ετία, που σαν χρόνος είναι στιγμή και δεν συγκρίνεται με την οργάνωση 100νταετιών εκείνων των φορέων όπου υπάρχουν συνέχειες, απόθεμα πείρας και μεθόδων που βελτιώνεται πολλαπλασιαστικά στην αποτελεσματικότητα επιβολής τους.
1. Αποτελεί πραγματικότητα όμως, (δέστε λεπτομερώς το ανάπτυγμα του Τζον Πέρκινς) η ισχύς των ογκωδών αυτών φορέων, της Αμερικής κυρίως, σε όλο τον πλανήτη με το δυτικό οικονομικό σύστημα. 2. Αποτελεί πραγματικότητα, ότι, διαζευκτικά, οι κυβερνήσεις των μικρών λαών, είναι ανίκανες, ανεπαρκείς η ερασιτεχνικές για να αξιοποιήσουν τον πλούτο έτσι που να ωφεληθούν οι λαοί τους και αυτοί. 3. Προβάλλεται και η άποψη ότι, για αυτό οι μεγάλοι, το κάνουν αξιοποιώντας το προηγημένο της οργάνωσής και των δικτύων τους, ναι μεν και για να έχουν αυτοί το μέρος από την εκμετάλλευση, αλλά για το καλό της ανθρωπότητας !! ακόμα και εφαρμόζοντας την δική τους διεύθυνση στις εκμεταλλεύσεις αυτές, με την βία και πράξεις που είναι εγκλήματα κατά της ανθρώπινης ζωής και της ανθρωπότητας. Εδώ λείπει και θα ήθελαν να μπορούν βάλουν τις λέξεις εγκλήματα μεν, αλλά για το γενικό καλό όλης της ανθρωπότητας επειδή μια τέτοια φράση αλλά ακόμα και με ανάπτυγμα, δεν είναι δεκτό επικοινωνιακά. Οι παραδοχές αυτές, που έχουν όμως αντίστροφη σειρά στον χρόνο που ιδρύεται η κάθε μια, δεν είναι αρκετό για να δικαιολογήσει το προβαλλόμενο παραπλανητικά ως αληθές, πως το κάνουν με το ζόρι μεν, αλλά για το καλό ολόκληρης της ανθρωπότητας. Φαίνεται καθαρά πως αποτελεί πόλεμο συμφερόντων και όχι ευεργεσία προς την ανθρωπότητα, επειδή με το καλό που κάνουν, πολλαπλασιάστηκαν οι μεταλλάξεις των τροφίμων, οι ασθένειες του καρκίνου της καρδιάς η κατάθλιψη και η κατανάλωση φαρμάκων, η ακραία αστάθεια στην ποιότητα και στην ασφάλεια τροφίμων, η απίστευτη πλαστική και τοξική ρύπανση του πλανήτη, οι ειρηνικές πυρηνικές συμφορές και η εκτεταμένη γελοιοποίηση της ανθρώπινης προσωπικότητας με την κατάργηση της οικογένειας, χάριν της μεγαλύτερης κατανάλωσης από τους μοναχικούς και πάρα πολλά άλλα. Αυτά μπορούν να συμβαίνουν ως αποτέλεσμα, μόνο αν ισχύει η δεύτερη ως πρώτη παραδοχή. Για αυτό, το σύστημα που εκλέγει κυβερνήσεις τις κυβερνήσεις των λαών των χωρών, πρέπει να είναι αξιοκρατικό και ασφαλές και όχι ΔΕΔΗΛΩΜΕΝΑ ανέλεγκτο με την ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ.
May 18, 2012 - 02:56
Print
E-mail
